ROZDZIAŁ 3

Witajcie wszyscy komentujący!!! Nie mogłam się powstrzymać, więc wstawiłam trzeci rozdział-wiem, że jest za krótki...Szczerze zachęcam do komentowania! Były dwie pozytywne opinię, więc na razie piszemy dalej.
A propos pisania...Prowadzenie tego bloga jest dla nas przyjemnością i nowym bardzo ciekawym doświadczeniem.
Pozdrawiamy :*
~Autorki

Hayden pali się! Wstawaj! - usłyszałam czyjś zdenerwowany głos.
Niechętnie otworzyłam oczy. Uniosłam głowę, nade mną stała Ivy. Omiotłam wzrokiem cały domek-ani śladu ognia, spostrzegłam za to, że jestem jedyną osobą ,która jeszcze nie wstała.
-Musiałam cię jakoś obudzić - powiedziała i uśmiechnęła się przepraszająco-spałaś jak zabita.
-Nie dziw mi się - poprzedniej nocy nie zmrużyłam oczu.- ziewnęłam
-O dziesiątej zgłoś się na arenę-powiedziała i dotknęła palcem wskazującym czarno-biały zegarek, który miała na ręku, i wyszła pozostawiając mnie samą.
  Westchnęłam, poszłam do łazienki, wzięłam prysznic, umyłam i wysuszyłam włosy. Stanęłam przed lustrem-po raz kolejny dotarło do mnie jak bardzo jestem brzydka. Moje czarne włosy opadały na ramiona, miałam taką wstrętną bladą cerę, za małe usta w krwisto czerwonym kolorze. Jedyną rzeczą, która mi się we mnie podobała były moje wielkie ciemno brązowe oczy.
Założyłam tą wściekle pomarańczową obozową koszulkę, jeansowe spodenki i czarne trampki. Włosy związałam w koński ogon i po raz kolejny skrzywiłam się widząc własne odbicie, wyszłam z domku Hermesa.
  Z dojściem na arenę nie miałam większego problemu ponieważ budynek było widać już z daleka. Potem miałam łucznictwo na, którym szło mi coraz lepiej.
Podeszła do mnie dziewczyna o włosach koloru tak jasnego blondu, że aż wydawało się białe. Była ubrana w: obozową koszulkę, spodnie we wszystkich kolorach tęczy i neonowo zielone Vansy. Włosy dziewczyny luźno spadały na ramiona.
-Jestem Katie, grupowa Iris.- powiedziała bawiąc się plecioną bransoletką.
Nie musiałam się przedstawiać wszyscy i tak mnie już znali.-Mam pokazać ci stajnie i pegazy. Zazwyczaj robi to Victorie, ale tym razem uznaliśmy, że tak będzie bezpieczniej...
  Do ściany domku pomalowanego na jaskrawy czerwony kolor, łańcuchami był przykuty dziwaczny stwór. Była to dziewczyna w poszarpanym ubraniu, o nienaturalnie owłosionym ciele, z ust ciekła jej żółta piana, a z gardła wydobywał się mrożący krew w żyłach charkot. Na całym ciele monstra było pełno szlam i blizn-odrażające. Jedno oko dziwadła było zielone, a drogie brązowe... Potworzyca szamotała się próbując zerwać łańcuchy.
-To Mantikora - usłyszałam głos Katie. - Jakieś dwa temu znajdowała się w okolicach obozu i stanowiła zagrożenie, więc dzieci Aresa zrobiły z nią porządek...
-Nie prościej było by ją zabić niż wlec tutaj?
-Chcieli mieć trofeum...Zresztą jak zawsze.-Potwory nie umierają, można je zabić, ale one nie umierają...Ciągle się odradzają, niektóre na dłużej, a inne na krócej.
Resztę drogi szłyśmy w milczeniu, nieopodal stawu naszym oczom ukazała się stajnia.
Był to budynek całkiem sporych rozmiarów, jego ściany pomalowano na ciemny beż, dach pokryty był strzechą, nad wejściem zawieszono ogromną podkowę. W środku stajnia okazała się jeszcze większa niż mi się wydawało.
  Otworzyłam szerzej oczy, w stajni zmieściło się, aż pięćdziesiąt boksów w każdym stał piękny skrzydlaty koń. W najbliższym boksie stał kruczoczarny pegaz, patrzył na mnie z zaciekawieniem przechylając przy tym łeb.
-To Mroczny-pegaz Victorie.- powiedziała Katie. To wystarczyło żebym poczuła niechęć do tego stworzenia.-Kiedyś należał do Percy’ego.
~Znów ten Percy. To musi być ktoś ważny skoro wszyscy o nim mówią.- pomyślałam
W sąsiednim boksie stał biały pegaz z grzywą we wszystkich kolorach tęczy.
-Ta klacz należy do mnie, nazywa się Iskra.- powiedziała i pieszczotliwie poklepała zwierzę po pysku.
-Każdy ma tu swojego pegaza? - zapytałam, dziewczyna pokręciła przecząco głową. Objaśniła mi, że większość tych wspaniałych stworzeń nie ma właściciela, służą one na przykład do nauki początkujących.
W następnym boksie stał czarny deresz, klacz nazywała się Harley.
  Szłam przyglądając się każdemu pegazowi, w jednym z ostatnich boksów stał piękny bułany, zwierzę dumnie unosiło głowę i patrzyło na mnie z wyższością i niechęcią.
-Jest piękny! Jak się nazywa? - w odpowiedzi usłyszałam, że nazywa się Pepsi dość nietypowe imię jak dla pegaza. Dowiedziałam się również, że jest bezpański, przez pewien czas był pod opieką syna Hadesa i zdziczał, nawet Victorie nie potrafi nauczyć go ogłady. Powiedziała mi również, że nie ma większych szans na wyprowadzenie Pepsi z boksu.
Nie była bym sobą gdym nie spróbowała. Zawsze próbuję postawić na swoim-często mi się udaje-choć nie zawsze wychodzi mi to na dobre. Poprawiłam kucyk. Chwyciłam wodzę i pociągnęłam-pegaz ani drgnął. ~Czy chociaż raz coś może mi się udać? Czy coś mogę zrobić dobrze? Zawsze wszystko obraca się przeciwko mnie, nieważne jak bardzo się staram zrobić coś by miało zadowalający efekt-i tak zawsze cały plan spełza na niczym.
Kątem oka dostrzegłam kosz z jabłkami, podeszłam i wzięłam soczysty owoc. Pegaz przyglądał mi się z zaciekawieniem, a jego oczy mówiły coś w rodzaju:
Zobaczymy na jak długo starczy ci pomysłów-ze mną nie wygrasz.   
Katie przyglądała się mi czujnie i co jakiś czas  lekko kiwała głową. Pegaz zjadł owoc i ku mojemu zdziwieniu wyszedł z boksu! Nie sądziłam, że pójdzie aż tak łatwo. Dotarło do mnie, że on wyszedł specjalnie-chce mnie upokorzyć na całkowitej linii. Westchnęłam-teraz już się nie wycofam.
Ostrożnie podeszłam do zwierzęcia, pegaz tupnął nogą, i pokręcił przecząco łbem-a przynajmniej tak mi się zdawało. W ciemnych oczach zwierzęcia dostrzegłam to co zwykle w swoich-chęć zamaskowania obaw o porażkę. To było mi tak bliskie...
Katie dała mi kilka kostek cukru, wystawiłam rękę tak by w każdej chwili było możliwe cofnięcie jej w odpowiednim momencie. Pegaz usiłował zjeść cukier, w ostatniej chwili udało mi się cofnąć rękę. Zwierzę tupnęło gniewnie i spojrzało na mnie z wyrzutem. Patrzyłam w oczy wspaniałego pegaza, pochłonęły całą moją uwagę. Podstępny skrzydlaty koń wykorzystał to i zjadł cukier.
Usłyszałam cichy chichot Katie - przygryzłam wargę.
~Raz kozie śmierć-pomyślałam i wskoczyłam na grzbiet bułanego pegaza.
Nastąpiła chwila ciszy-zwierzę było zdezorientowane, po czym zrzuciło mnie ze swojego grzbietu.
  Jęknęłam masując obolałe miejsca.
~Co ja sobie wyobrażałam?! Że uda mi się oswoić Pepsi?! Przecież to logiczne, że jeśli córce Posejdona się nie udało to mi tym bardziej. To wszystko przez moją przeklętą pewność siebie!



Kevina znałam odkąd pamiętam-był już w obozie, kiedy się tu zjawiłam. Mieliśmy wtedy po pięć lat, był moim pierwszym przyjacielem. Spędził tu całe życie.
Jego matka zmarła przy porodzie. Hermes chciał ukryć go gdzieś na Olimpie pomiędzy nimfami i driadami, lecz Zeus nie wyraził zgody. Ojciec oddał go pod opiekę Chejrona. Chłopak uczył się już walki w wieku trzech lat-był naprawdę wytrawnym szermierzem.
Uśmiech pojawił się na mojej twarzy, gdy przypomniałam sobie nasze pierwsze spotkanie: Szłam do domku numer jedenaście, trzymając za rękę Tris - grupową domku Nemezis. W pewnym momencie niespostrzeżenie podszedł do mnie Kevin i dał mi bukiet polnych chabrów-do dziś te zasuszone kwiaty trzymam w sypialni.
Jako jedyny z obozowiczów ma stały kontakt ze swoim boskim rodzicem.
  Szczerzę mówiąc Posejdona widziałam tylko kilka razy i to głównie podczas wycieczek na Olimp (dzień przesilenia zimowego). Mój brat Percy to co innego... Kiedy tylko ma ochotę płynie do pałacu Posejdona. Wydaję mi się, że Ojca wcale nie obchodzi mój los...
Chciałabym odbyć z nim szczerą rozmowę...
Chciałabym na niego nakrzyczeć. Zadałabym mu jedno jedyne pytanie  ,,dlaczego zostawił mnie i moją matkę?". W głębi serca myślę, że tego nie chciał, tylko musiał. Z obowiązku. Z własnej woli nie zostawiłby kobiety, którą kochał. Szkoda, że moja nieżyjąca już matka nigdy tego nie zrozumiała.
Matka była palaczką, narkomanką, nadużywała alkoholu i dobrzy bogowie wiedzą co jeszcze robiła! Znęcała się nade mną psychicznie - mówiła mi, że to przeze mnie Posejdon od niej odszedł... Kiedy miałam trzy lata odebrano jej prawo do opieki nade mną. Przez następne dwa lata życia mieszkałam w sierocińcu, a potem trafiłam tu... O śmierci matki dowiedziałam się od Posejdona, na wycieczce. Był to pierwszy raz, kiedy rozmawiałam z własnym Ojcem. Mama zawsze wracała na plaże, gdzie się poznali. Często wspominała. Gdy wracała do domu pewnie nadal rozmyślała. Płakała. Nie widziała drogi, minęła się z samochodem ciężarowym i wjechał w drzewo. Śmierć na miejscu. Mimo wszystko było mi jej żal. I Posejdona. Gdy mówił mi o tym tragicznym wypadku miał łzy w oczach. Naprawdę ją bardzo kochał i zapewne obwiniał się o śmierć mamy. Zawsze zazdrościłam osobom, które miały normalną rodzinę-oczywiście na tyle normalną na ile Herosi mogą taką mieć. Na przykład Cass od zawsze wiedziała, kim jest, jej matka była normalna, zajmowała się nią i chroniła przed potworami tak długo jak było to możliwe.
  A Hayden? Jak zwykle w obozie jest pełno plotek, gdy jakiś nowy się pojawia. Niektórzy twierdzili, że wychowuje ją ojciec, inni, że matka lub babcia, a jeszcze inni twierdzili, że jest w domu dziecka...
-Victorie.- z rozmyślań wyrwał mnie głos Kevina-Możemy zaczynać naradę?
-Och...Tak – zaczęłam - Jak zapewne wszyscy wiecie w niedziele jest już bitwa o sztandar, a my nadal nie ustaliliśmy składu drużyn... Patrick przedstaw listę naszych ,,być może" przyszłych sprzymierzeńców-zwróciłam się do zastępcy Kevina.
-Myślę, że możemy liczyć na pomoc domków: Ateny, Hefajstosa, Hermesa, Dionizosa, Iris, Nemezis, Nike, i Hekate.
-Domek Zeusa? - zapytała Ivy bawiąc się kosmykami swoich rudych włosów
-Po ostatnim kawale, który zrobiliśmy, Cassidy jest na nas śmiertelnie obrażona...
-Musieliście wsadzić jej pod kołdrę tą ropuchę? To było wstrętne.- powiedziałam, próbując powstrzymać śmiech. Kevin wzruszył tylko ramionami.
-A domek Demeter? - pytanie zadała Emma-córka Tanatosa
-Kiedy ostatnio zaczęliśmy eksperymentować z roślinami dzieci Demeter, Laura się wściekła i odmówiła współpracy-wtrącił  Patrick tłumiąc śmiech.
-Czy wy naprawdę myśleliście, że uda wam się wyhodować potwora? - zapytałam z udawanym wyrzutem
-Nie potwora tylko całkiem nieszkodliwego golema-poprawił mnie Kevin, śmiejąc się do rozpuku
-Wracając do bitwy...- zaczął Kevin-Do obrony będzie nam potrzebne jakieś dwadzieścia osób...Czyli cały domek Dionizosa, dwoje dzieci Ateny, czworo dzieci Hekate i cały domek Nemezis...Obroną poprowadzi Ivy. Wpadliśmy na pomysł by stworzyć oddział, który wyprowadzi przeciwnika w pole w jego skład wejdzie dwadzieścia pięć  osób: sześcioro mieszkańców domku dziewięć, Jeden mieszkaniec szóstki, czterech naszych-mówiąc ,,naszych" miał zapewne na myśli swoich braci i siostry-wszystkie dzieci Iris, troje dzieci Nike i pozostałe dzieci Hekate, którym poprowadzi Mike. Ja, Patrick, jeszcze kilku naszych,  pozostałe dzieci Ateny, sześcioro mieszkańców dziewiątki, i  dwoje dzieci Nike będziemy kryć się w lesie, rozbrajać przeciwnika...W skrócie mówiąc będziemy prowadzić działania partyzanckie...A teraz czas na gwóźdź programu! - Na jego twarzy pojawił się złośliwy uśmiech-Grupa atakująca: Victorie ty dowodzisz atakiem-zwrócił się do mnie- Hayden również ta grupa-powiedział do dziewczyny siedzącej obok mnie.
  Dopiero teraz zwróciłam uwagę, że to ta sama żmija, która oblała mnie kilka dni temu colą. Pełne, krwistoczerwone usta dziewczyny wykrzywione były w  sztucznym uśmiechu, a duże oczy w kolorze chłodnego brązu zdawały się czytać w moich myślach. Z pozoru nie wyglądała na kogoś potężnego, ale lata nauki nauczyły mnie, że to cicha woda brzegi rwie. Zostawiłam sprawę bez komentarza.- Charlie również...- zagotowało się we mnie. Mam być w zespole z takim kretynem?!
-Przecież my się pozabijamy! - nie zdążyłam ugryźć się w język Kevin wzruszył tylko ramionami.
-Więc jutro macie przyjść na arenę i nauczyć się współpracować-powiedział obojętnym głosem zauważyłam, że Charlie przygryza wargę powstrzymując się od komentarza.
W końcu nie wytrzymałam i wszystkich zgromadzonych zaskoczyła fala wody pojawiająca się znikąd.
-Oszalałaś?!- usłyszałam przeszywający na wylot głos Hayden.
 Dziewczyna zrobiła coś,  czego się zupełnie nie spodziewałam-popchnęła mnie w stronę Charliego. I po chwili leżeliśmy wspólnie na podłodze. Ja na nim.
-OOOOOOOO - usłyszałam śmiech obozowiczów
-Spadaj wariatko! - usłyszałam gniewne syknięcie Chłopaka, po czym poderwał się jak oparzony.
-Kto się czubi ten się lubi - moich uszu dobiegł chichot Ivy.
- Jesteś największym idiotą, jakiego spotkałam w życiu- warknęłam 
Charlie wyszedł trzaskając drzwiami i miotając przekleństwami pod moim adresem - jak by myślał, że z własnej woli się na niego przewróciłam.
-Jeszcze jedna taka akcja i nasze drzwi tego nie wytrzymają-powiedział Patrick. Na co wszyscy obozowicze wybuchli niepohamowanym śmiechem. Spojrzałam na brunetkę w odpowiedzi posłała mi złośliwy uśmiech-wredna żmija.
~O bogowie! Nikt nie ma najmniejszego pojęcia jak ja jej  nienawidzę! Czemu ona się na mnie uwzięła?! Przecież chciałam się tylko zapoznać...
-Tak właściwie...Właściwie o co wam  poszło? - zapytał Patrick
Przygryzłam wargę. Nie znalazłam żadnej sensownej odpowiedzi więc powiedziałam tylko: ,,Hm. Tak jakoś wyszło..." Na co obozowicze wybuchli kolejną salwą śmiechu. Poderwałam się na równe nogi i wyszłam trzaskając drzwiami. Głośno wypuściłam powietrze z płuc, oddalając się w kierunku stajni. Cassidy biegłą za mną. Zapytałam ją czy chce ze mną na chwilę ,,uciec''. Zgodziła się bez wahania. Razem weszłyśmy do boksu, w którym znajdował się mój piękny, mądry pegaz.
- Mroczny, zabierz nas stąd. Nie ważne gdzie. Daleko. Szybko. Proszę
~Twoje życzenie moim rozkazem Pani - zarżał Mroczny
Po chwili leciałyśmy już poza barierą Obozu, chcąc uwolnić się od wszystkiego, co złe i smutne, chcąc nic nie myśleć, o nikim i o niczym, chcąc odpocząć od całego świata.
Myślałam o wszystkim, i zarazem o niczym. Przypominałam sobie te dobre i złe chwile... Zawsze potrafiłam wyjść cało z każdej opresji. Nie tylko w walkach wygrywałam. Radziłam sobie na misjach. Nigdy nie dałam się nikomu sprowokować i nikt nigdy nie odważył się ze mnie zakpić. Przynajmniej aż do teraz. Odkąd Charlie i Hayden uwzięli się na mnie podłamałam się psychicznie, zaczęłam wątpić w siebie i w swoje możliwości. Nie to co Cass. Ona nigdy nie zwątpi. Zawsze będzie pewna siebie.
  Moja przyjaciółka Cassidy Blacwood była świetna w walce, a to za sprawą śmiercionośnej broni, tarczy egidy, czyli zamaskowanej szerokiej, złotej bransoletki, którą dostała od swojej przyrodniej, starszej siostry Thali Grace podczas ostatniej wizyty łowczyń Artemidy, choć i bez niej była porażająco dobra. Ja miałam magiczny długopis, który naprawdę był śmiercionośnym ostrzem- Antyklomosem  ale ja nazywałam go w skrócie Orkanem, bo originalna nazwa nie przypadła mi do gustu. Historia mojego miecza zaczęła się tak:

 Orkan - Mój magiczny miecz, inaczej Anaklysmos. Dostałam go w od Chejrona. Na początku zdziwiłam się, że centaur dał mi długopis, jednak jak się okazało długopis zmienił się w miecz. W czasach Starożytnej Grecji należał do Heraklesa (został mu podarowany przez Zoe Nightshade). Miecz został wykuty przez cyklopów, hartowany w sercu Etny i chłodził się w wodach Lete. Należał najpierw do Posejdona . Później do Zoe za czasu kiedy ta była jeszcze hesperydą. Ta miała go przy sobie w postaci spinki. Pewnego dnia dała go Heraklesowi Ten pokonał nim smoka Ladona . Półbóg nie wspomniał nigdy nikomu o Zoe. Za pomoc Heraklesowi została wygnana z Ogrodu i dołączyła do Łowczyń. Ponad 2000 lat później miecz ten trafił w posiadanie Percy`ego. Mojego starszego, przyrodniego brata, którego nie dało się nie lubić. Ten dostał go od Chejrona w muzeum, gdy walczył z Erynią . Miecz przybierał formę długopisu. Chłopak pokonał nim wiele potworów m.in. Meduzę, Erynię, Empuzy i wiele wiele innych. Gdy Percy dorósł i dowidział się o młodszej siostrze, jaka byłam ja oddał go Chejronowi, by ten oddał go mnie, stwierdziwszy, ze pewnie będę go potrzebowała bardziej. Gdy koniec jego klingi dotknie się zatyczką to z powrotem zmienia się w długopis. Można wtedy nim pisać. Jego tusz połyskuje wtedy niebiańskim spiżem. Miecz zawsze wraca do kieszeni, kiedy go zgubię. Anaklysmos w przetłumaczeniu znaczy Wzburzona Fala. Był to prezent od jego ojca, Posejdona. Tak jak inne przedmioty wykonane z niebiańskiego spiżu, miecz nie może zranić śmiertelników.
Rozebrałam się do bielizny i wskoczyłam do wody, która zawsze działała na mnie uspokajająco. Cassidy usiadła na krawędzi mola, mocząc nogi. Nigdy by się do tego nie przyznała, bała się wejść głębiej niż metr...
Określała to jako ,,głębokowodowstęt". Cassidy opowiadała mi dowcipy Kevina, które słyszałam już setki razy